سفر زخم

سفر ( به کسر سین و سکون ف ) به معنی سرگذشت است!! درد بعضی زخم ها تا ابد می سوزاند!!

 

من را بسوزان تا به دامانت بیفتم!

دیوانه ای دربند درمانت بیفتم!

بعد از تلاشی بی ثمر، زخمی و بی جان

مثل پلنگ از ماه چشمانت بیفتم!

پروا نکن، آتش بزن جان مرا تا

با بال زخمی، توی ایوانت بیفتم!

دستی بکش بر زخم جسمم تا مبادا

دور از دم عیسای دستانت بیفتم!

لعنت به این دنیا و سیب و آدم و من

می خواهم اکنون در گریبانت بیفتم!

عمریست در سیر خیالات محالم

این بار می خواهم به زندانت بیفتم!


___________________________________________

سپاس از دوست بزرگوارم، آقای سید مهدی نژاد هاشمی

۱۳٩۱/٥/٢۸ | ۱:٢۱ ‎ب.ظ | مهتاب رفیعی | نظرات () |

 

از رهایی بیزارم

وقتی آوار بتن

روی سینه ات سنگینی می کند!

____________________________

عرض تسلیت به همه ی عزیزان آذری

۱۳٩۱/٥/٢٥ | ۳:٠٥ ‎ق.ظ | مهتاب رفیعی | نظرات () |

 

چـــای دم کرده ام؛

       با دو استکان لب طلایـــی

                 آخرین یادگارهـــــای مادرم!

دیر نیـــــا!

     در شهری که هیـــــچ نشانه ای از آن،

                                 روی هیـــــچ نقشه ای نیست؛

     در خم کوچه ای که به هیـــــچ صراطی مستقیـــــم نیست؛

     در آیینه ی فرو ریخته ی هـــــزار آرزو؛

     چون پرنده ای جا مـــــانده از فوج نخستین کـــــوچ؛

                                                                                منتظـــــرم!

بیـــــا!

خون هـــــزار بوسه ی سربریده

                                          نــــذر لب هایت!

    هر چه از پریشانـــی من مانده، جمـــــع کن

                                                    و به باد بسپــــار ...  

 

____________________________________

سپاس از استاد عزیزم، الفبا-بارانی و لطف بی نهایتشون

۱۳٩۱/٥/٢۱ | ٩:٥٩ ‎ق.ظ | مهتاب رفیعی | نظرات () |

 

 امشب هم

           به خواب من بیا! 

از اشراق لب هایت

             تا مرداب گونه ام بگو ..

و در خلوت بی ابتدای من

             هر سازی که می خواهی بزن!


**************

وعده های هستی

             فریبی بیش نیستند!

سنتی قدیمی ست نفس کشیدن؛

و خندیدن، بداهه ای

              برای تحمل آن چه نامش بودن است!

و مرگ،

           سرگشتگی یازده هزار ساله ای

که به تحمیل

                 در رگ های بی قانون زمین می چرخد! 

 

۱۳٩۱/٥/۱٤ | ۱:٠٠ ‎ق.ظ | مهتاب رفیعی | نظرات () |

باورت می شود تمام امروز

        در یک قدمی کسی بوده ام

               که هزار سال پیش از این

               الهه ای شرقی

               آمدنش را

                     وعده داده بود؟!

و من زاییده شده بودم

          درون فال قهوه ای

          که زنی کولی

          دلشوره های تلخ اساطیری را

                        با تنهایی نفرت زده

                                 به خورد مادرم داده بود!

امروز پروانه ی بی قراری ام

          که چهل بار بی هراس مردن

               آتش به جان

               چرخیده ام به وقت ساعت بیتابی

               در این بعد از ظهر سگی

                        دور میدان های گیج و خیابان های بی انتها

                        و بوی دود و همهمه ی عابران بی مقصد؛

و مجنون تر از تمام بیدهای مجنون

            موهایم را به دست باد سپرده ام ...

خوب نگاه کن

من امروز داغ آتش گناه را

             از تمامی تو برگزیده ام ...

۱۳٩۱/٥/٩ | ٩:۱۱ ‎ب.ظ | مهتاب رفیعی | نظرات () |

 

پشت درهای بسته

سیاست تصمیم می گیرد؛

جنگ ها شروع می شوند!

جنگ، تجارت است!

سرب داغ؛

خشاب ها ی خالی؛

جنازه های بی پلاک؛

پلاک های بی صاحب؛

گورهای بی نشان!

بر لب مردمان سوگوار

میان آوار خانه هایشان؛

ترانه ی نابودی!

پوتین های خاکی مردی را

دستی جفت می کند؛

سرد و بی رمق؛

هزار حرف می پوسد در گلو ...

مرد چشم می دزدد؛

زن سکوت می کند ...

" این آغوش شیرین دوباره باز خواهد گشت؟؟!"

چشم های کودکان؛

بی گناه؛

پر از درد؛

غرق انتظار؛

بی امید؛

خیره

خیس اشک ...

دیکتاتورها به شور می نشینند!

جنگ؛

سود؛

قهقهه؛

کودکی چشم به جاده دوخته

مادرش به زخم روح او ...

۱۳٩۱/٥/٧ | ۳:۳٤ ‎ق.ظ | مهتاب رفیعی | نظرات () |

(1)

عشق

روسپی تنهایی ست

با دامنی لکه دار ...

روی سنگفرش پیاده رو

در چشم هزار عابر

می رقصد

آواز می خواند

روسری اش را باد می برد ...


 (2)

دست هایش بسته بود

چشم بند مچاله

از میان پنجه هایش افتاد ...

بی اعتنا

رو به جوخه ی آتش ایستاد!


 (3)

به تلخ ترین حادثه می مانی!

در مرور هزار خاطره

مرا به سوگ می نشانی ...

 

۱۳٩۱/٥/٢ | ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ | مهتاب رفیعی | نظرات () |

www . night Skin . ir