حریم خصوصی!

 

داشتم نت گردی می کردم که بطور اتفاقی به واژه ی " حریم خصوصی " برخوردم.

عباراتی که مقاله با اون ها شروع شده بود برای جذب کردنم کافی بود!

" حریم خصوصی من کجاست؟ چهار دیواری اختیاری‌ام چند متر است؟ کجا می‌توانم مطمئن باشم کسی مرا نمی‌بیند؟ اگر در خانه‌ام را ببندم معنی‌اش این است که هیچ چشم مزاحمی نگاهم نمی‌کند؟ "

کنجکاو شدم. من چه تعریفی از حریم خصوصی دارم؟! چقدر حریم خصوصی خودم رو می شناسم؟! چقدر موفق بودم در حفظ این حریم؟! چقدر به من این حق داده شده که از حریم خصوصیم، به تمامی استفاده کنم؟! نتیجه ی مطالعه ی امروزم، نوشته های پیش روست!   

«امری را حریم خصوصی می‌نامند که فرد بتواند دسترسی به آن را در کنترل خودش داشته باشد»

 حریم خصوصی، یعنی عدم دسترسی ناخواسته به آن امر به وسیله دیگران؛ اعم از این که دسترسی فیزیکی باشد، یادسترسی به اطلاعات شخصی فرد.

تعیین این‌که چه کسی چه اطلاعاتی از شخص را در اختیار داشته باشد، در حوزه حریم خصوصی آن فرد است.

موارد زیر نمونه هایی از تعاریف ارائه شده توسط اندیشمندان غربی می باشد:

1.حریم خصوصی در منازل و اماکن. حق اولیه افراد در مصون از تعرض و تجاوز بودن منازل و اماکن و بطور کلی کلیه مکان های سرپوشیده یا محصور متعلق به ایشان.

۲. حریم خصوصی جسمانی. حق اشخاص در حمایت و مصون از تعرض بودن تمامیت جسمانی و بدنی ایشان، از جمله جنبه های مرتبط با سلامت جسمی و روحی و همچنین مشخصات و خصوصیات محرمانه بدنی آن ها.

۳. حریم خصوصی اطلاعاتی. عبارت است از حق اولیه افراد در محرمانه ماندن و جلوگیری از تحصیل، پردازش و انتشار داده های شخصی و تصاویر مربوط به ایشان مگر در موارد صریح قانونی.

۴. حریم خصوصی ارتباطی. حق اشخاص در امنیت و محرمانه باقی ماندن محتوای کلیه اشکال و صور مراسلات و مخابرات متعلق به ایشان.

آن چه در این تعریف ها مهم است، آنست که عنصر اساسی حریم خصوصی همانا اختیار و آزادی انسان ها در تصمیم گیری در خصوص میزان آگاهی و دخالت سایرین نسبت به زندگی شخصی ایشان است.

اما مفهوم حریم خصوصی، ریشه در هویت فرد دارد. در بودن هر فرد و در ساختار شخصیتی او!

حریم خصوصی برای هر فرد، یک حق طبیعی به حساب می آید و با حقوق عمومی وی در جامعه متناظر است. حقوق عمومی بر پایه ی حقوق خصوصی افراد طرح ریزی می شود. بنابراین حریم خصوصی، حریمی برای زندگی شخصی افراد به دست می دهد. حریم خصوصی به معنی داشتن استقلال، در زمینه ی نظری و عملی ست.

حریم خصوصی به منزله همه هویت شخصی یک انسان است. حریم خصوصی نه خود تنهایی که خود بودی ست. خود بودی به معنای صریح زیستن در تمام شرایط وجودی خود است. حریم خصوصی، زندگی مطابق با باورها و خواسته های خود است. یعنی چنان زندگی کن که می خواهی!


حریم خصوصی یعنی آزادی تصمیم گیری و استقلال رای. یعنی برجسته کردن توانایی های فردی و سعی در پوشاندن و کم رنگ کردن ناتوانی ها. پاسدار ارزش های بنیادین و کرامت انسانی ست. منطق حریم خصوصی ورود هر کسی را در این حوزه با هرگونه توجیهی ممنوع می کند.

اما همچنان حوزه ی تعریف مشخصی برای این حریم وجود ندارد! در عین حال که به شخص این حق را می دهد که دیگران را از دسترسی به زندگی شخصی و اطلاعات شخصی خود، دور نگه داشته و محدود کند. دلیل نامفهوم بودن تعاریف هم به آداب و رسوم و فرهنگ برمی گردد. چون در هر فرهنگی شیوه های زندگی و حریم ها متفاوت است. حتی از نظر ساختار ظاهری و سبک معماری، در و دیوار باعث می شود که دسترسی سایر افراد به حریم خانه محدود باشد در حالی که در بسیاری از جوامع از این موانع خبری نیست. گذشته از این، مفاهیمی مانند ناموس، بر تعریف حریم خصوصی تاثیر غیر قابل انکاری دارد. همین روند در مورد اطلاعات شخصی، از جمله ثروت و دارایی های افراد نیز برقرار است. اما در بسیاری از جوامع این اطلاعات بدلیل ساختار باز اقتصادی و سیاسی آن ها، جزو اطلاعات محرمانه تلقی نمی شوند و براحتی در دسترس افراد قرار دارند.

همچنین از موارد دیگری که می تواند بر تعریف حریم خصوصی اثرگذار باشد، می توان از حق آزادی بیان و حق استفاده ی آزادانه از اطلاعات نام برد. این حقوق که در ارتباط مستقیم با حریم شخصی افراد هستند نیز در طی مبارزاتی که برای احقاق حق آزادی بیان صورت گرفته همواره دچار تغییر شده است.

از منظر دیگر، حریم خصوصی مفهومی است که تعریف آن به شرایط محیطی بستگی دارد. در واقع، حریم خصوصی خط قرمزی برای حدود حضور جامعه در زندگی شخصی افراد محسوب می شود. بنابراین، می توان گفت حریم خصوصی تمایل اشخاص است به اینکه آزادانه تصمیم بگیرند که تحت چه شرایطی و تا چه میزانی خود، وضعیت و رفتارشان را برای دیگران فاش کنند.

اما در کنار همه ی این تعاریف، همه ما دوست داریم که در جامعه ای زندگی کنیم که امنیت داشته باشد اما در تعریف امنیت از مفاهیمی چون آزادی ، حریم خصوصی ، حقوق بشر و آزادی مدنی و ...... سوء استفاده کرده ایم!

باید به خاطر بسپاریم، وقتی که وارد جامعه شدیم باید به موازین جامعه احترام بگذاریم. زمانی که پا را از خانه بیرون گذاشتیم دیگر جزئی از اجتماع هستیم و باید هماهنگ با موازین و فرهنگ و حتی عرف جامعه عمل کنیم.

 البته این کار به معنای هضم شدن و نادیده گرفتن شخصیت و عقاید افراد نیست.

 

 

/ 6 نظر / 47 بازدید
ستاره بود

همه ی اینایی که گفتین درست،ولی اینارو که خوندم یاد یه اعتقاد تو ذهنم افتادم که نمی دونم دقیقا بد یا خوبه و یا چه جوری به این امر معتقد شدم: من معتقدم که هر فردی به اندازه ی رشد شخصیتش تو ابعاد مختلف و بسته به فهمی که از موضوعات مختلف داره می تونه حریم خصوصی برای خودش به وجود بیاره و نمی تونه هر کاری که دوست داره انجام بده و در اعتراض دیگران از آزادی بیان و حریم خصوصی و ...حرف بزنه،.. چند تا از بچه ها دیروز بهم فهموندن که بدون مثال نمی تونی صحبت کنی و منم تو بالا مثال نزدم ببینم می تونم منظورم و بدون مثال برسونم![گل]

ستاره بود

نه،یه سری حقوق و احتراما هست که هرکس چون آدمه باید دیگران رعایت کنن،شما اینارو نام بردید،من منظورم چیزای فراتر از ایناست.

ستاره بود

سلام ما تا کی باید بیایم و این مطلب قدیمی شما رو ببینیم؟! بذارید یه فعل سخت به کار ببرم:بر انگیزانه ترین عامل اشتیاق برای من تو وبلاگایی که سر میزدم،مطلبای شماست که چند وقته ازش محرومم. هر روز بهتون سر میزنم و مشتاقانه منتظر مطلب جدید شما هستم[گل] اینایی که گفتم 99/99999999999%واقعیت بود بقیش شاید،اونم شاید تعارف باشه[گل]

ستاره بود

سلام مهتاب خانم چرا خبری ازتون نیست؟![ناراحت] امید وارم هرجا که هستید موفق باشید،[گل] دلم برای مطالب قشنگت تنگ شده[ناراحت]

ستاره بود

خانم معلم پس کجایی شما؟![گل] به یادتیم[لبخند][گل]

ستاره بود

سلام رسیدن بخیر... چه خوب که باز برگشتین... فقط سریع شروع به نوشتن کنید... اجازه ی ما هم دست شماست و منتظر نظرای خوبتون درباره ی نوشته هام هستم. موفق باشی و همیشه سربلند[گل]